İZLANDA 3. GÜN (GÜNEY İZLANDA 03 Mart 2017)

Önceki gün Özgür’ün midesi kötüydü, dün geceyi de ben kötü geçirdim. İshal ve kusma ile geçti gecem. Yorgun ve karın ağrısı ile uyanıyorum (neredeyse hiç uyumadım aslında). Kusma ve ishal yok ama halsizlik ve midede mutsuzluk baki. Allahtan yanımızda ilaç var. Hemen ishal ve kusma için birer ilaç alıyorum.
Gene gün ağırmadan kalktık. Güya ışık kovalamaya gidecektik fakat benim bu halde çıkmam mümkün değil. Toparlanmam lazım. Odada biraz dinlenmeye alıyoruz kendimizi. Kahvaltı saati gelince de kahvaltıya iniyoruz. M
ira çok sevdi buranın kahvaltısını. Açık büfeden elinde tabağı ‘onu isterim, bundan da koy’ demek, kendi boyunun erdiği yerden meyve suyunu doldurmak hoşuna gitti. Geldiğimizden beri de ‘açım’ diye dolanıyor. Ocağımıza incir ağacı dikecek köfte:) Soğuk ve uykusuzluk iştah açtı zaar. Metabolizma savunma moduna geçti, depoları fazla fazla dolduruyor. Kızarmış ekmek, peynir ve çaydan başka bir şey yiyemiyorum. Midem almıyor. Saat 10:30′a kadar da odadan çıkamıyoruz zaten. Vücudumun savaştığı şey her neyse onu tamamen sistemden attığından emin olmam lazım ki yollarda perişan olmayalım 🙂 Elin İzlanda’sında altıma etmenin bi alemi yok di mi ama?
11:00 gibi de ishal ve kusmanın tamamen bittiğinden emin olunca yola çıkıyoruz. Karın ağrısı ve halsizlik devam. Fakat bizi odada tutar mı? Tabi ki hayır! O kadar yol gelmişim  hayatta da eksik kalmam. İlaçları da atıyoruz çantaya ve artık yoldayız.


Güney İzlanda turu aslında 300km gidiş- 300km de aynı yoldan dönüş şeklinde bir rota takip ediyor. Buzullara kadar iniyorsun. Fakat buzullara giriş için minimum yaş 10 olduğu için
göz görmeyince gönül katlanır diyerek oraya kadar gitmiyoruz. Vik kasabasına kadar gidip döneceğiz. Bu da toplamda 400km’lik bir yol. Fakat yolların durumu ve maksimum hız sınırı 80-90km ve zaman zaman 50km arasında değiştiği için bütün günü yolda geçiriyorsun. Öyle basayım da gideyim dersen ya kaza yaparsın ya da 10.000euro gibi bir ceza ödersin. İyi düşün!

Geceyi uyumadan geçirdiğim için yolda uyuyakalıyorum. Mira da yorgun. O da uyuyor. Geleli 3 gün oldu  gezmekten ve ışık kovalamaktan uyumaya pek vakit kalmadı tabi. İlk durağımız Selfoss Şelalesi. Etrafın yemyeşil olduğu dönemde nefis fotoğraf veren bir yer burası. Şelalenin arkasına geçip fotoğraf çekimi de yapabiliyorsunuz. Şelalenin hemen yanında merdivenler var. Oraya çıkıp şelalenin arkasını tepeden görebiliyorsun. Bizim gittiğimiz dönemde o merdivenler şelaleden sıçrayan sulardan dolayı tamamen buz tutmuştu. Çıkmayı deneyen bir kaç kişi oldu da çıkamadılar. 1 kişi çıktı, gördüm. O da inerken çok zorlandı. Poposunun üstüne oturdu kaya kaya indi. Sırıksıklam tabi:) Biz yakınına bile gitmeyi denemedik. Benim zaten hala halim yok. Arabayı da tam karşısına park etmişiz. Zaten geniş açıdan seyredebiliyoruz. Hem popo ısıtıcılarımız da açık! Mira arabadan dahi inmek istemiyor. Biz Özgür’le inip bir fotoğraf çektirdik (yerler cam gibi, dururken bile kayıyorsun!) ve aynen arabaya atlayıp yolumuza devam ettik. Ben o arada mide bulantısı için 1 tane daha ilaç aldım. Daha iyiyim ama hala tamamen toparlamadım.

 

Sonraki durağımız Skogafoss Şelalesi. Güneye doğru ilerledikçe güneş yüzünü göstermeye başlıyor. Şelaleye vardığımızda bizi kocaman bir gökkuşağı karşılıyor. Manzara harika. Hemen arabadan iniyoruz. Mira gökkuşağını yakalamak için koşmaya başlıyor. Tabi ki koşamıyor. Yerler tabi ki buz! Hemen duruyor. Buzlar ülkesindeyiz ve buzulları göremiyoruz ama buzun her derdini çekiyoruz maşallah.  Zaten yine soğuktan kaçacak delik arayan çocuğum gökkuşağına el sallayarak babasıyla arabaya geri dönüyor. Çocukla seyahat ederken daha önce de demiştim teslim olman gereken yeri bileceksin, kabulleneceksin. Seve seve yani 🙂 Anne fotoğraf nöbetinde. Şelalenin yanında merdivenler var. Bakınca ürkütücü görünüyor. Dik ve yüksek merdivenler. Çıkanlar var ama sayıları az. Yine kar mevsimi dışında gelirseniz buraya çıkın ve yürüyüş yapın diyorum. Tembellik etmeyin yani. Okuduklarımdan biliyorum ki şahane manzaraları olan yürüyüş yolu var. Yeşile doyuran türden. Zaten İzlanda’ya kış döneminde geliyorsanız bence en önemli olayınız kuzey ışıkları ve buzullar. O yüzden bazı yerleri atlamayı göze almanız gerekebilir ya da gerekmez sizin maceraperestliğinize kalmış.

Fotoğraf ve video çekimlerini tamamlayıp arabaya dönüyorum. 

Bas gaza Özgür istikamet: Vik.
Vik mini minnacık bir kasaba. Toplamda 200 kişi falan yaşıyormuş zaten. Siyah kumsalları ile ünlü. Arabayı sahile çekiyoruz. Kuytuda kaldığımız için rüzgarsız ve güneşli havanın tadını çıkarıyoruz. Geldiğimizden beri yapamadığı şeyi yapıyor Mira. Koşuyor! Hem de üşümeden. Bu sahilden 3-4 tane siyah volkanik taş atıyoruz çantamıza. 1 tane de deniz kabuğu. Eve dönünce hatıra heykelciği yapacağız. Kayalara tırmanıp fotoğraf çekiyoruz. Arabaya binip yola devam etmeden önce bir kere daha kusuyorum ve böylece sistemdeki son ‘yabancı maddeyi’ de atarak arınıyorum. Artık daha iyiyim. Hatta o kadar iyiyim ki acıktığımı hissediyorum. Ben kusarken Mira da ‘giyinmeeeemm’ krizlerinden birini daha atlatıyor. Çok şenlikliyiz şekerim. Özgür’e yazık. Adam İzlanda’ya gelmiş kadın kusuyor, kız giyinmem diye çığlık atıyor…
Black Sand Beach’e doğru devam ediyoruz. Böylece dönüş yoluna da geçmiş oluyoruz. Vik’teki siyah plajın hemen diğer tarafı. Piyano tuşlarını andıran kayalar, siyah kumsal, denizin ortasında dimdik siyah kayalar… Kayalara tırmanma, kıyıya vurmuş kocaman bir ölü balık inceleme, doğal oluşum kocaman oyuklarda mağaradaayyızzz oynamaca ve güneş… Bizim için Vik’in özeti bu. Tehlikeli ve sinsi dalgalarıyla meşhur bu sahil. Bir anda yükselen dalgalar sizi yutabilir, dikkat edin diyor tabelalar. Yakın zamanda bir turistin ölümüne sebep olmuş hatta. Adamlar da ibret-alem olsun diye fotoğrafını bile koymuşlar tabelaya. Şakası yok diyor!

Burada 1 tane minik lokanta harici bir şey yok. Turların yemek için mola noktalarından biri. Bizim de yemeklerimiz yanımızda. Türkiye’den getirdiğimiz konservelerimiz 🙂 Bu da bizim için bir ilk. Daha önce hiç bir seyahate konserve götürmemiştik yanımızda. Öğrencilik dönemimiz de dahil. Yanımızda kamp tabaklarımız, çatallarımız ve bardaklarımız da hazır. Açıyoruz konserveleri (taze fasulye ve barbunya) ekmeğimiz de hazır. Yok yahu onu da Türkiye’den getirmedik, buradan marketten aldık. Ekmeği bandıra bandıra taze fasülye yiyoruz ayol elin İzlanda’sında. Buyrun videosunu izleyin zaten daha fazla söze gerek kalmayacak.

Karnımızı doyurup üstüne birer bardak çayımızı içiyor. Mira için de sıcak çikolatamız var pek tabi. Karnımız tok, sırtımız pek, arabamız sıcak, müziğimiz güzel. Koyun diğer tarafı, turun bir sonraki durak noktası olan Dryholaey’e doğru devam ediyoruz. Tam koydan çıkarken o meşhur, yeleli İzlanda atlarını görüyoruz. Çek arabayı sağa Özgür, at seveceğiz. Ben tırstım besleyemedim ama Özgür elmaları elleriyle besledi. Mira da sevdi. Fotoğraf çektik, hoşça kalın atlar diyerek arabaya atladık.

Volkanik hareketlerle oluşmuş doğa harikası bir bölge Dryholaey. ‘Sana tepeden baktım İzlanda’ diyerek arabamıza atlıyor ve dönüşe geçiyoruz.

Otele vardığımızda hava kararmıştı. Biraz dinlenip yine ışık kovalamaya çıkıyoruz. Şanslıyız. Arabamızda sıcak sıcak oturrarak Grotta’da ışıkları izliyoruz. Bir anda belirmeye başlıyorlar. Büyüleyici. Çok profesyonel fotoğraflar çekemesek de bizim için şahane olan şu fotoğrafı çekmeyi başarıyoruz ve odamıza gidip uyuyoruz.

 

İZLANDA 2. GÜN-GOLDEN CIRCLE TURU (02 Mart 2017)

Bugün planımız Golden Circle turunu yapmak. İzlanda’daki en turistik turlardan biri. Otobüsle 8-9 saatte yapılan bir tur. Biz arabayla daha hızlı ilerleyebiliriz diye düşündüğümüz için ağırdan alıyoruz. Saat 10 gibi yola çıkıyoruz.

Yollar buzlu. Fakat arabalar donanımlı olduğu için sıkıntısız ilerliyor trafik. Yol üstünde ilk gözlem noktasında duruyoruz. Dağlar, göller ve çayır çimenlerin olduğu bir nokta. Her yer kar olduğu için biz İzlanda’nın farklı bir yüzünü görüyoruz. Yer, gök, bulutlar, donmuş göller ve karla kaplı dağlar birbirine karışmış. Güneş ışıkları da öyle bir açıyla düşüyor ki  hangisi nerede başlıyor, nerede bitiyor anlaşılmıyor. Sanki uçak penceresinden aşağıya bakıyoruz gibi bir his…

img_7966

Fotoğraf çekip manzaranın ve güneşin tadını çıkardıktan sonra yola devam. Golden Circle turunun ilk durak noktası olan Thingvellir Ulusal Parkı’nda duruyoruz. Park 2004 yılından beri UNESCO Dünya Kültür Mirası Listesi içinde yer alıyor. Hava çok soğuk ve karlı ve hatta zemin de buzlu olduğu için parkın içindeki uzun yürüyüş rotalarını yapmadık. Tepeden kiliseyi gördük, manzaranın tadını çıkardık. Yaz döneminde ya da kışın ve küçük çocuksuz gidiyorsanız park içindeki yürüyüş rotalarını değerlendirmenizi öneririm.

Biz arabayla park içinde devam ettik. Amacımız Silfra’yı görmek. 2 kıtanın ayrıldığı, dünyanın en temiz suyu ünvanını almış bölgede dalış yapan insanları seyretmek. Burada dalış yapmak için mutlaka bir tura dahil olmanız, gerekli izinleri onların halletmiş olması gerekiyor. Öyle elini kolunu sallayarak ‘şurada iki çimeyim de hayatıma fiyakalı bir deneyim katayım’ diyemiyorsun yani. Gördüğümüz ilk park alanına çektik arabayı. Etraf dalış yapacak gruplarla dolu. Dalış tüpleri, kıyafetleri, şınorkel, gözlük ve paletler havada uçuşuyor ve fakat bizim araçtan başka da bir araba yok ortalarda. Hep dalış ekiplerinin arabaları. Meğer bu otopark sadece bu ekiplerin araçlarına ayrılmış. Özgür bizi indiriyor ve arabayı diğer otoparka bırakmak üzere ayrılıyor. Mira ve ben dalış noktasına doğru ilerliyoruz. O anda bir bakıyoruz ki Özgür geri geliyor arabayla.

‘Ee ne oldu??’

‘ Otopark çok uzakta, yürünmez o yol. Siz gidin ben arabayla buralarda dolanıp sizi beklerim’.

300-400 m kadar yürümek gerekiyor. Mira donmuş karlardan oluşmuş doğal ‘topa’ vura vura arkamdan geliyor:) Oyuna ve serbest hareket etmeye ihtiyacı var belli. Bir yandan da üşüyor ama o da belli. Dalış yapılan noktaya geliyoruz. Hava soğuk ve suyun sıcaklığı 2-3 derece falan. Millet ya delirmiş ya da üşüme genlerini aldırmış ya da hepsi Kuzey Avrupa’dan falan olsa gerek. Biraz durup dalan ekipleri seyrediyoruz  Mira’yla. Önde liderleri yavaş yavaş giriyorlar. Diğer taraftan da dalışı tamamlamış üstünden akan suları yavaş yavaş donmaya bile başlamış insanlar geliyorlar. Suratlarından belli ki çok hoşlarına gitmiş ve vücutlarından da belli ki titriyorlar:) Girişi görmek isteyenler için aşağıya bir video koyuyorum.


Silfra sonrası arabaya atlayıp yola devam ediyoruz. Sıradaki durak Geysir gayzer bölgesi. Biz oraya varana kadar Mira arabada uyuyakalıyor. Arabayı otoparka çekip bekliyoruz. Bekliyoruz ama Mira’da kıpırtı yok. Ağzı açık uyuyor. Daha fazla zaman kaybetmeyip bir sonraki durağımıza doğru yola devam ediyoruz. Gulfoss Şelalesi. 2 nokta birbirine çok yakın olduğu için Gulfoss sonrası Geysir’e geri döneriz diye düşünüyoruz. Şelaleye geldiğimizde araba durur durmaz Mira uyanıyor. ‘Şelaleye geldik Miroooşş’ diye heyecanlandırıp, uykusunu açmaya çalışıyoruz. Heyecanlanıyor da. Arabanın kapıları açılana kadar. Hani bizi uyardıkları o meşhur İzlanda rüzgarı vardı ya. Heh işte onun minnak haliyle tanıştık. Seyahat boyunca en rüzgarlı yer orası oldu. Zaten şelaleyi görmüş, arabalarına dönen insanları görünce nereye doğru yol aldığımızı hafiften hissettik. Millet kendini öyle bir sarıp sarmalamış ki sadece gözleri görünüyor. Bir de ayakkabılarının altına taktıkları zincirleri dikkatimizi çekiyor. Buz pateni pisti gibi yerler. Kayıyoruz. Dikkatli ilerlemek gerek. Fakat soğuk rüzgar insanın feleğini şaşırtıyor. Özgür’le aynı anda ‘Laan bu rüzgar insanı yüz felci eder’ diyoruz. Etmiyor. Sadece sümüklerini akıtıyor:) Her turistin burnundan akan şeffaf suyun donmak üzere olduğunu görüyoruz. Biz mi? Türk’lerin sümüğü falan akmaz bi kere taaam mı?!

Şelaleyi tepeden izleyebileceğimiz noktaya geliyoruz.

Mira soğuktan dolayı huysuz. Kalın giyinmek de istemediği için zibidi gibi eldivensiz, kar tulumsuz dolanıyor ve doğal olarak donuyor. E giyin evladım! Yok giyinmez. Neden ? Çünkü rahatsız… Çocukla gezmenin ‘eğlencesi’ işte!

  • Şelaleye bak Mira! Nasıl güzel.
  • O kadar da büyük değilmiş! Bizim diğer seyahatte gördüğümüz şelale gibi değilmiş ( ve suratını asıyor)

Haspam! İguazu’yu gördüğü için bu kesmedi onu. Fotoğraf çektirmeyi başarıyoruz ama. Önemli olan da o 🙂


Şelale 2 bölümden oluşuyor. 1. bölüm 11m, 2. bölüm 21m yükseklikten düşüyor. Suyun sesi, görüntüsü falan doğanın karşısında insanevladının hiçliğini çok net hissettiriyor. Özgür ve Mira arabaya dönüyorlar. Ben donmak pahasına devam ediyorum. İlerliyorum. Fotoğraf ve video çekiyorum. Gözlem noktasıyla araba arası 300-400m falan var. Ayrıca şelaleyi alt kısımdan görebileceğiniz diğer bir gözlem noktası da var. Oraya ben de gitmedim. Hem çok üşüdüm hem de oraya inen merdivenler buzlu, gözüm yemedi. Bir de Mira arabada daha uzun süre öyle bekleyemez. Kriz çıkmadan yola devam edelim diye düşünüyorum. Çocukla seyahat etmenin dayanılmaz hafifliği…. Bazı noktalarda pes etmeyi bileceksin.

Buradan çıkıp Geysir’e geri dönüyoruz. Daha önce beklerden gördüğümüz ve gayzere daha yakın mesafede olan diğer otoparka bırakıyoruz arabayı. Gayzerin dibindeyiz. Çocukla gezmenin her zaman cefasını mı çekeceğiz? Sefasını da sürüyoruz arada:) Arabada oturduğumuz yerden bile görüyoruz patlayan Strokkur’u. Geysir gayzeri patlamıyor. Bölgenin en havalı gayzeri şu dönem Strokkur. Bölgeye girer girmez kendimizi bir film setinde hissediyoruz. Her yerden yükselen dumanlar, arada bir patlayan Strokkur. Büyülü bir ortam… Ben diğer gayzerleri geze geze ilerliyorum bölgede. Bizimkiler direkt büyük olanın yanına ilerliyorlar. Ben diğerlerini gezerken arada bir patlayışını uzaktan seyrediyorum. Sonra yavaş yavaş bizimkilerin yanına ilerliyorum. Onlara yaklaştıkça derinden bir ağlama sesi geliyor. Biraz daha yaklaşıyorum ve ‘rahat deeeeğiiilll’ seslerini duyuyorum. O arada millet gayzere kilitlenmiş. Kimisi fotoğrafını çekmek için hazır ol’da bekliyor, kimisi ağır çekimde yakalamak için kurmuş düzeneği nefes almadan, gözünü kırpmadan bekliyor. Herkes sessiz. Bir Mira’nın sesi çıkıyor. Kaçıııınn bölgede çocuk var! demişlerdir. Fakat kimse de dönüp bakmadı, gözleriyle bizi tenkit etmedi, ‘alın lan çocuğunuzu buradan’ demedi. O arada patlamayı videoya çekmeye çalışıyordum. Kaçırdım. Tabi ki Özgür ve Mira yine arabaya kaçtılar. Ben çekim nöbetine kaldım. Aldım elime telefonu, aldım ağır çekime.  Hesaplarıma göre yaklaşık 4-6dk’da bir de patlıyor bu Strokkur efendi. Hani öyle kendini naza çekme, günde 1-2 defa patlama gibi bir durumu yok. Tüm güzelliğini herkese doya doya gösteriyor. Durmaksızın arka arkaya patlıyor. Şovunu yapıyor. Herkese pozunu veriyor. Hazırım. Yavaş çekim moduna aldım, çekiyorum. İlk patlamayı yakaladım ama gayzer şöyle bi gücünü kuvvetini toplayıp da yükselemedi. 2 metreye bile çıkamadan fııss dedi indi. Azimliyim yavaş çekimde yakalayacağım. Geçtim başına, dakikaları hesapladım açtım yine yavaş çekimi. 2dk’ya yakın çekim yaptıktan sonra daha gayzer patlamadan çat(!) dedi kapandı telefon. Büyük makine de yanımda değil. Açmaya çalıştım çalıştım olmadı. Oysa ellerim donup kopacaktı soğukta eldivensiz çekmekten ayol:) Şarjı bitti sanırım… ve o yakalayamadığım gayzer nasıl yükseldi inanamazsın. 30-40m’ye falan çıktı. Diğer tarafta çekim yapanları ıslattı falan:) üzüldüm mü o anı yakalayamadım diye? Aslında ilk bir kaç saniye evet ama sonra düşündüm: bu güzelliği full konsantrasyon çıplak gözle izlemem gerekiyormuş demek. Evrenin kararı böyleyse tadını çıkaralım ( içine Polyanna kaçmıştı, ya başka n’apsındı). Pes edip arabaya dönüyorum. Telefonum soğuktan sapıtmış. Şarjı falan yerinde onu farkediyorum arabaya binince. (Videosunu aşağıda ekliyorum).

Yola devam ediyoruz. Golden Circle adı üstünde daire çizerek yaptığınız bir tur. Biz geldiğimiz yoldan geri dönerek daireyi tamamlamama kararı alıyoruz. Çünkü yol üstünde başka göreceğimiz bir yer kalmadı. Zaten yarın Güney İzlanda turunu yapacağız ve o eksik kalan yoldan gideceğiz. Bizim hedefimiz termal havuza girmek. Mira sabahtan beri ‘sıcak havuz’ sayıklıyor. Fontana Spa’ya gidiyoruz. Yaklaşık 2 saat kadar orada kalıyoruz. 3 derece havada 40 derecelik suya giriyoruz. Karşımızda göl ve dağ manzarası. Saunadan çıkanlar koşa koşa bu göle giriyorlar. O kadar yakınız. Mira havuzda ve denizde gözlük olmadan gözlerini açmayı ilk defa bu havuzda deniyor. Bu da böyle bir anı işte…

Sıcacık havuzdan çıkıp, giyinip, saçımızı başımızı kurutmak büyük lüks! Biz yol üstünde hiç bir işletmesi olmayan bir yerde girmek istiyorduk aslında termal sulara ama buraya gelip de o soğuğu görünce bunun bir hayal olduğunu anladık.

Arabaya atlayıp otele doğru dönüş yoluna geçiyoruz. Tam gün batımı saatindeyiz. Güneş öyle güzel batıyor ki o bembeyaz karları, bulutları  kırmızıya boyuyor. Arjantin’de sokakta denk geldiğimiz ve bayılıp hemen CD’sini aldığımız Todopoderoso’nun şarkıları bize eşlik ediyor. Dans ede ede devam ediyoruz… Mira sandviç yiyor ve hemen ardından uyuyor.

Otele vardığımızda bütün gün yol yapmış olmanın ve termal havuzun etkisiyle erkenden yatıyoruz. Ben odaya girer girmez kendimi yatağa atıyorum hatta. Midem rahatsız. Halsizim. Bir şey var ama dur bakalım gecem nasıl geçecek? Sabah erkenden ışık kovalamaya çıkacağız diye de plan yaptık….

 

 

 

 

 

 

 

 

 

İZLANDA 1. GÜN (01 Mart 2017)

Beklenen varış saatinden yaklaşık 30dk önce iniş yapıyoruz alana. 1 tane kabin bagajımız var. 2 tane de bagaja teslim ettiğimiz valizimiz var. Hani olur da valizler falan aktarmada kaybolur ve elimize geç ulaşırsa diye kar tulumları, termal içlikler  ve fotoğraf makinesi-tripod gibi olmazsa olmaz eşyalarımızı yanımıza aldık. Bagajlarımız eksiksiz olarak geldi ama olsundu garantiye almak önemliydi. Kuzey Işıklarını kovalayacaktık ne de olsa…

Alanda arabayı kiraladığımız şirketin görevlisi bizi ve diğer müşterileri karşıladı (yaklaşık 20dk kadar geç ve üstünde sadece kısa kollu bir t-shirt ile geldi) ve arabaları teslim alacağımız ofise gitmek üzere servise bindirdi bizleri. Yola çıktık. Buzlu ama güneşli İzlanda yollarında ilerliyoruz artık. Biz gelmeden 3 gün önce çok ciddi bir kar fırtınası olmuş ve tüm yollar kapanmış.

Ofis alandan yaklaşık 5-6dk’lık araba mesafesinde. Özgür valizlerle ilgilenirken ben de işlemleri başlatıyorum. Sürücü olarak ben görünüyordum ve fakat bizim arabanın büyüklüğünü ve yollardaki buzu görünce Özgür’ü şoför yapmaya karar verdik. Benim o yollarda tecrübem yok ve açıkçası 2. şoför için de ekstra bir para ödemek istemiyoruz. Hem Özgür için ‘oyuncak’ gibi bir şey o kiraladığımız araba. Erkek işte şekerim araba dedinmi kanları bir başka akıyor. Hele ki böyle modifiye edilmiş kamyon gibi bir arabayı o yollarda kullanma fikri… Bu topraklarda araba kullanmanın farklı kuralları da var. İklim gereği. Meşhur rüzgarları var mesela arabanın kapılarını uçuran cinsten. Şuraya yazdım onu ayrıca. İsteyeni oraya alalım. Neyse lafı uzatmayayım. Arabayı teslim aldık ve yola çıktık. Keflavik havaalanından Reykjavik merkeze 40dk falan sürüyor. Otele gitmeden önce meşhur Blue Lagoon’a gitmeye karar veriyoruz. Bize çok vakit kazandırıyor. Yarım gün kadar. Yoksa başka bir gün tekrar buraya dönüş yapmamız gerekecekti. Giriş için çok önceden rezervasyon yaptırmak gerekiyor burası için. Termal Spa ve renginden dolayı pek meşhur. Her turistin mutlaka uğradığı bir yer. Bizim rezervasyonumuz yok. Yer yoktu çünkü. Zaten de jeotermal havuza daha doğal bir ortamda, o kadar da turistik olmayan bir yerlerde girmek istiyoruz. Fakat buralara kadar gelmişken burayı da görmeden olmaz diyerek direksiyonumuzu Blue Lagoon’a doğru çeviriyoruz.

Arabayı park edip etrafı keşmetmeye başlıyoruz. Gitmeden önce okumuşuz. Biliyoruz ki içine girmeden de fotoğraf çekip mekanı görebiliyoruz. İlk gördüğümüz binanın etrafını dolaşıyoruz. Taşlara falan tırmanıyoruz ama hiç bir şey görmüyoruz. Ben keşfe çıkıp kayalardan atlaya atlaya o binanın arkasına geçiyorum. Masmavi bir havuz ve içinde 2 tane asyalı…Küçücük bir yer. O arada Özgür’le Mira’da geliyor yanıma. Bizde bir hayal kırıklığı. Bir de arabayı park ettikten sonra oraya gelene kadar hatırı sayılır bir mesafe yürümüşüz. Soğuk. Üşüyoruz. Ben diyorum ki ‘yok ya burası olamaz’ Özgür diyor ki ‘ama renk aynı, tabelada Blue Lagoon yazıyor’. Asyalı çift bize bakıyor. Biz onlara bakıyoruz. Onlar cıbıl cıbıl, sıcacık suda romantik anlar yaşıyorlar. Bizse paralel evrenden ışınlanmış gocuklu-bereli sapıklar gibi havuzun etrafından dolaşmış onlara bakıyoruz. Herkes şaşkın! Sonra anlıyoruz ki orası Blue Lagoon’un yanındaki otelmiş. Biz de otelin havuzuna arkadan tırmanmışız. Hakkatten de sapık gibi bi şeyiz yani o anda 🙂 Olsun ama di mi? Turist olmanın bir kredisi var…

Otel yanındaki yoldan yürüyen fotoğraf makineli insanlar görüyoruz. ‘heh! elinde 1m uzunluğunda fotoğraf makinesi olan asyalı yanlış yere gidiyor olamaz, takılın peşine’. Zavallı Mira o arada titriyor. Önümüzde başka bir yapı görünüyor artık. Oraya kadar 600m falan yürümemiz gerekiyor. Havanın kararmasına da az kalmış. E bir de dönüşü var bu işin. Bu bizi durduruyor mu peki? Tabi ki hayır tatlım! Devam… Manzara şahane. Uzaktan görünen jeotermal işletmelerin dumanları, kayalıklar, küçük ve buz tutmuş göller ve o durgun sudaki karlı dağların yansımaları… Sonunda o büyük binanın yanına geliyoruz ve anlıyoruz ki Blue Lagoon orasıymış. O kadar da çemkirdiydik bu İzlanda’lılar da turizmden hiç anlamıyor diye.  Turizmden anlıyorlar ama tabela ve yönlendirme konusunda çok başarısızlar. Sonraki günlerde de bunu teyid ettik.

Blue Lagoon yazan binayı görüyoruz. Hemen yanındaki otoparkı ve turist kalabalığını da görünce anlıyoruz ki tamamen yanlış taraftan giriş yapmışız 🙂 Asıl giriş ve otopark tabi ki binanın girişinin dibindeymiş. Özgür görünmez pelerinini şöyle bir savuruyor ve süper kahraman edasıyla geldiğimiz yolu aynen geri gidip arabayı bu otoparka getirmek üzere bizi hediyelik eşya ve bagaj odasının olduğu binaya bırakıyor. O yolu Mira’nın geri yürümesinin zaten pek imkanı yok. Çocuğun rengi değişti ayol soğuktan. Kolay değil 4,5 yaşındaki çocuk için ki uzun süre yürüyen, tırmanan bir çocuk. Saat oldu 17:00. Türkiye saatine göre 20:00. Mira’nın uyku saati geldi yani. Sabah 5’den beri de yolda. Pil bitti de seyahat heyecanıyla ittire ittire duruyor ayakta.

Özgür arabayı getiriyor. Otoparka koyuyor. Biz de onu beklerken boş durmadık herhalde. Araştırmamızı yaptık. Öğrendik ki havuzun yanına kadar gidip fotoğraf çekebiliyoruz. Giriş ücreti falan da vermeden. Hemen atıyoruz kendimizi havuz dibine. Aldık yine arkamıza cıbıl insanları, üstümüzde koca montlar ve kafamızda bereler, ayaklarda kar botları ile hatıra pozlarımızı verdik. Blue Lagoon’la da fotoğrafmız oldu mu? Oldu işte.



Hemen çıkıp arabaya atlıyoruz ve gün batmak üzereyken otele doğru yola çıkıyoruz. Mira arkada uyuyakalıyor. Acıktım diye diye. Biz de açız. Sandviçlik malzeme almamız lazım ki geceyi atlatalım. Reykjavik merkezdeki marketler 18:00’da kapanıyor diye okumuştuk (ki sonra bunu da yalanladık. 21:00’e kadar açık olanları da var). Yol üstünde Kronan diye bir market görüyoruz. ‘Hemen çek arabayı oraya Özgür’. Özgür arabayı çekiyor. Ben iniyorum. Market kapalı. Hop gerisin geri arabaya biniyor ve yola devam ediyoruz. Bir Kronan daha görüyoruz yolda. Açık. Ben iniyorum. Sandviç ekmeği, jambon atıyorum sepete. Peynir reyonuna bir geliyorum. Abboo o ne öyle en ucuz peynir paketi 15$. Girişte başka bir promosyon görmüştüm. Bütün tavuk çevirme ve 2lt’lik kola ya da su 15$. Doğal olarak peyniri ve jambonu bırakıp ekmek ve o tavuğu alıp arabaya atlıyorum. Offf koltuk ısıtması olan araba ne şahane şeymiş arkadaş. Sayesinde popomu tekrar hissediyorum. O kadar açım ki dayanamıyorum ve o tavuğu açıp bildiğin 10 parmak dalıyorum arabada. Evet çocuğum aç uyudu ve fakat ne diyorlar ‘önce kendi maskenizi sonra çocuğunuzun maskesini’. Uyanınca yer. Çok açsa da uykusundan uyanır zaten diye vicdanımı  susturuyorum.

Otele vardığımızda saat 20 civarı olmuştu. Mira’yı aynen taşıyıp yatağa attık ve sabaha kadar da uyanmadı. Aç aç uyudu. Bizse kalan tavuğu otel odasında yedik-yuttuk. Hayatımızda yediğimiz en lezzetli de tavuk çıktı. Üstüne de birer çay içip biz de attık kendimizi yatağa.

Sabah 4 civarı Mira uyandı ve bizi uyandırdı. Çünkü onun metabolizmasına göre saat sabahın 7’si olmuştu bile. Zaten bizi de pek uyku tutmamıştı. Fırsat bu fırsat diyerek çektik kar tulumlarını üstümüze, merkeze yakın ve Kuzey Işıkları’nı görebileceğimiz bir yere gittik. Grotta. İlk gün kıyağı yaptı evren bize. Yemyeşil ışıkları gördük ve bizim için dans edişlerini izledik.  O günden sonra dans eden hallerine denk gelmedik zaten. Hep sabit gördük. Bak gördün mü çocukla gezmenin faydalarını?!

Otel kahvaltısı 6’da başlıyordu. 6’da attık kendimizi kahvaltı salonuna. Uzuun ve sıcak bir kahvaltı yaptık. Artık Golden Circle Turu’nu yapmak üzere yola çıkmaya hazırız.Özgür’ün mide ve bağırsaklar alarm halinde. Sabahtan beri bir huzursuzluk var. O yüzden yola çıkmadan önce onu biraz dinlenmeye alıyoruz. Onlar baba-kız odada takılırken ben de merkezdeki turizm ofisine gid. Haritaları ve bilgileri aldım. Karşıdaki masadan yol durumunu kontrol ettim ve otele geri döndüm. Özgür de iyi. Sandviçlerimiz, termosumuzda sıcak suyumuz, çaylarımız ve sıcak çikolatalarımız, çubuk krakerlerimiz, top keklerimiz  ve biz yola çıkıyoruz… Devamı için 2. gün yazısında görüşmek üzere…

Bir kaç tane fotoğraf ve video ekledim. Videoda yanlış girdiğimiz yolu göreceksiniz.